Transgender Visibility Day Portret - Remke Verdegem


Remke Verdegem

Zij/haar

61 jaar, Alphen aan de Rijn

ProductOwner ICT

Coördinator Voorlichting COC Leiden

Bestuurslid Transgender Netwerk Nederland



Als coördinator Voorlichting en bestuurslid van Transgender Netwerk Nederland is Remke geen camera of vragen vreemd. Ze is voor ons de laatste deelnemer en we hebben een ritme ontwikkeld. We weten wanneer in te zoomen, wanneer te verplaatsen; we hebben de smaak te pakken!


Remke ziet er heerlijk casual uit met spijkerbroek en roze vest. Haar mooi gelakte nagels, scherpe bob en intelligente ogen verraden iemand die bewust nadenkt. Ze straalt uit dat ze ergens voor staat en hier ook geen discussies voor schuwt. Ik ben heel benieuwd naar haar reis en waarom ze ervoor gekozen heeft zichtbaar op te staan voor transgender personen. Ik kan mij zo indenken dat hier niet altijd positieve reacties op komen.


‘’Dat ik als vrijwilliger ben verbonden aan COC Leiden en als bestuurslid aan Transgender Netwerk Nederland geeft aan hoezeer ik betrokken ben bij de LHBTI+ community. Ik wil maximaal zichtbaar zijn als trans vrouw om anderen te laten zien dat je – ook al ben je ‘trans’- er mag zijn en dat je erbij hoort. In die zin wil ik een rolmodel zijn voor trans mensen en hen een hart onder de riem steken’’.


Een mooi streven voor deze oud-docente Nederlands die zich vandaag de dag niet alleen bezig houdt met zichtbaarheid en voorlichting over transgender personen, maar ook nog als ProductOwner in de ICT werkt.

Als ik haar vraag naar vooroordelen waar ze tegenaan loopt geeft ze eenzelfde antwoord als Sylvia. Het verschil tussen seksuele aantrekking en genderidentiteit is blijkbaar verwarrend voor velen. Zij ziet hier echter een schone taak qua voorlichting en niet per se een grote belemmering. De meest extreme vorm van vooroordeel waar zij tegenaan is gelopen is de ontkenning van het bestaansrecht van trans mensen. De ontkenning dat zij een vrouw is. Dat is ze wel degelijk en de ontkenning van wie zij is, is pijnlijk.


Als ik vraag of ze ook fysiek geweld heeft gekend is ze even stil. Ze vertelt me dat ze genoeg scheldpartijen en bedreigingen heeft ondergaan gerelateerd aan haar trans zijn. Maar de grootste impact op haar leven is inmiddels een kleine drie jaar geleden gebeurd. Tijdens een late treinrit naar huis is zij in elkaar geslagen. Omdat ze is wie ze is. Ik schrik en weet even niks te zeggen.


Ze lijkt even verloren in de herinnering en geeft aan dat vooral haar gevoel van veiligheid een enorme knauw heeft gekregen. Ze kijkt me aan met haar scherpe ogen en ik zie een doorzetter. Ze draait de situatie en benoemt een erg positief gevolg. Dat incident is de trigger geweest om zich aan te melden bij COC Leiden als vrijwilliger. Ze wilde graag voorlichting geven over genderdiversiteit op middelbare scholen. Om zowel de kennis als zichtbaarheid te vergroten, met als resultaat meer respect en erkenning voor elkaar. Hopelijk zal zij met haar missie bijdragen aan minder geweld jegens LHBTI+-ers en in het bijzonder transgender mensen. Ik hoop het.


Ze was al vrij jong toen ze zich realiseerde ‘anders’ te zijn. Pas 4-5 jaar oud was ze vooral geïnteresseerd in de kledingkast van haar moeder: haar rokken, haar jurken, haar schoenen met hakken. Een sterk verschil met haar 1 jaar oudere broer die erg van constructiespeelgoed hield (eerst blokken, later Lego, Fishertechnik en Meccano). En intuïtief wist ze dat wat ze leuk vond, werd afgekeurd door haar omgeving.

Deze afkeuring die ze voelde, zorgde ervoor dat, hoewel ze van kinds af aan al bezig is geweest met kleine veranderingen in haar genderexpressie, ze dit stiekem moest doen. Om echt te kunnen voelen en zijn wie ze is moest ze een deel van haar leven verbergen.

“Maar een echt wezenlijke verandering was het moment dat ik mij realiseerde dat ik mij niet langer belemmerd voelde in mijn doen en laten door mijn trans-zijn. Ik had mezelf volledig geaccepteerd en dat gevoel van bevrijding zal ik echt nooit meer vergeten’’.


Als kers op de taart, een grote mijlpaal, was het wijzigen van haar voornamen en geslacht in de Basisregistratie Personen per 6 juni 2016. Haar trans-zijn heeft haar vooral doen beseffen wat het betekent om tot een minderheid te behoren in een samenleving die sterk cisgender- en heteronormatief is.


‘’Dat impliceert dat we als trans gemeenschap strijd moeten leveren voor een volwaardige plek in onze samenleving en tegen de nodige vooroordelen. En verder, ja ik ben wie ik ben en trans-zijn is slechts één van de vele kenmerken of eigenschappen van mij. Niet meer en niet minder’’


Vandaag, Transgender Visibility Day is een belangrijke dag geeft Remke aan. Op deze dag laten transgender personen zien dat ze er zijn en niet meer weg gaan. Dat ze onderdeel zijn van deze genderdiverse samenleving.