Waarom een aparte homowoongroep?

Prettig oud worden is in belangrijke mate afhankelijk van gezondheid, zelfstandigheid en niet in de laatste plaats van een rijk sociaal leven. Onderzoek heeft uitgewezen dat homo’s en lesbo’s bij het ouder worden sneller in een isolement terechtkomen dan hun heteroseksuele leeftijdgenoten.

We zijn mannen en vrouwen die ons leven een beetje anders hebben ingericht. Bij ons ontbreken vaak de vaste heteropatronen van het gezin, de kinderen, de kleinkinderen en soms zelfs de hele familie. Anderzijds hebben we geleerd voor onszelf op te komen en weten we wat prettig en belangrijk voor ons is.

Isolement

Maar als we wat ouder worden en ons niet meer zo vaak in het uitgaanscircuit willen storten, wordt onze vriendenkring soms ongewild steeds kleiner. Velen compenseren dit gemis door zich met veel energie op de carrière te storten totdat ook dit netwerk op een gegeven moment wegvalt. Ouderen zijn gevoeliger voor isolement omdat ze kwetsbaarder zijn: minder inkomsten, mensen om je heen vallen weg, minder contacten omdat je met pensioen bent, gezondheid en mobiliteit kunnen flink teruglopen.

Veel oudere homoseksuele mannen en lesbische vrouwen zien op tegen een verzorgingstehuis of een andere woonzorgsituatie. Roze ouderen worden bijvoorbeeld geconfronteerd met verhalen van medebewoners over kleinkinderen die ze vaak zelf niet hebben. Een coming-out in een verzorgingstehuis kan stuiten op onbegrip. Ook kunnen roze ouderen te maken krijgen met personeel dat weinig kennis heeft van homoseksualiteit.

Roze optimisten

Als je samen vanuit eenzelfde levensgeschiedenis en cultuur kunt wonen, met behoud van de privacy van de eigen voordeur, is dat niet een ideaal middel tegen vereenzaming, verslonzing en mogelijk zelfs depressie? En is het ook voor iedere roze optimist en levensgenieter niet gewoon veel gezelliger om samen de oude dag door te brengen?